جنگ، آژیر، پناهگاه...هنوز بعد از گذشت سی و چند سال از جنگ، اسمش که میاد، یادهای دقیق و براق ذهنم میره سمت اضطراب ظهر روزی که میدون فوتبال چوار بمباران شد، و روزای دیگه که جاهای دیگه، که میگفتن اون سیاهها عراقین اون سفیدا ایرانی، که لباس قرمز بپوشی بهت شلیک میکنن، که پلاستیک فریزر میذاشتیم تو جیبمون ...

چشمان تو شبیه یک صبح بارانیست،ساده و خیس،پاک و براق،شبیه عکس اقیانوس در قلب آسمان،شبیه جوانهای در ابتدای بهار،شبیه هرآنچیز شوق برانگیزی که حسرتش مدتها بر دل مانده باشد،شبیه آرزوهای دور و دراز،شبیه خنده های بعد از گریستن،تو یک اسمان ابری،ابرهایی آبستن معرفت، و آسمانی پر از  نور و امید،با یک جفت چشم ب...

تو خاطرهی آرزوهای دور منی،آنگونه که کویر حافظهی دریاهای روزگاران قدیم است،و قسم میخورم،اینگونه نخواهد ماند،ما با هم خواهیم شکفت،و دریای بههم پیوستهی تازه ای خواهیم شد،پر از موج و ماهی... +ترانه ای ازبنفشە جلیلیان در سه شنبه شانزدهم فروردین ۱۴۰۱ و ساعت 0:42 | Adblock test (Why?)